Aanbeveling Boukje

Aanbeveling Boukje

Aanbeveling Boukje

Waar een wil is, is een weg?

Jiddo is een vrolijke, creatieve, gevoelige en energieke jongen met een grote interesse voor de wereld om hem heen. Omdat hij nog geen intrinsieke motivatie had om te leren, net een verhuizing achter de rug had en nog niet klaar leek te zijn voor groep 3 mocht hij groep 2 nog een keer doen. Voor z’n creatieve geest was nog een jaartje kleuteren een uitkomst!

In de loop van het jaar bleek dat er geen enkele vooruitgang was qua cijfers en letters onthouden en ook kende hij noch zijn juffen noch zijn klasgenoten bij naam. Cijfers herkende hij alleen door aan het plaatje dat hij in z’n hoofd had af te gaan en in gedachten naast het cijfer wat hij zag te houden. Met dat hij zich bewust werd van het feit dat hij in groep 3 straks ging leren lezen, schrijven en rekenen groeide z’n frustratie dat het allemaal niet lukte. Ze zeggen: Waar een wil is, is een weg, maar die weg was voor Jiddo niet te vinden. Van z’n vrolijkheid en creativiteit was soms weinig over. Een bevriende logopediste merkte op dat ze in Jiddo tekens herkende van dyslexie. Aangezien in groep 2 daar nog niet op getest werd en we dus eigenlijk anderhalf à twee jaar falen moesten afwachten, zaten we met de handen in het haar.

Gelukkig kwamen we in contact met Daphne. Ze was direct heel enthousiast om met zo’n jonge leerling aan de slag te gaan. Ze legde uit eerst kennis te willen maken met Jiddo om te kijken of hij leesrijp was en dat ze een plan zou maken om de counseling aan te passen aan zijn leeftijd.

Jiddo voelde zich meteen op z’n gemak bij Daphne en besloot haar ‘de lieve mevrouw’ te noemen, aangezien hij namen onthouden zo moeilijk vond. Spelenderwijs ontdekte Daphne waar Jiddo begeleiding in nodig had, zo kreeg hij een specifieke counseling waar hij baat bij had. Jiddo kwam altijd zo blij thuis nadat Daphne op school was geweest: van een knikkerbaan tot touwtje springen, van diabolo spelen tot Stef Stuntpiloot. De counseling die daarop volgde was heel breed: Jiddo leerde z’n energie meten en hoeveel energie je voor welke taak nodig hebt, zich concentreren (hier & nu zijn) en met een diepe zucht ontspannen. Dat beviel zo goed dat hij het spontaan ging toepassen tijdens zwemles om te ontspannen voor bijv. het drijven op de rug.

Gaanderweg ging Daphne aan de hand van thema’s die Jiddo zelf aan mocht dragen letters met hem kleien en spelenderwijs rekenen. Binnen twee maanden was Jiddo zichtbaar veranderd. Niet alleen onthield hij letters en cijfers: hij wist opeens de namen van zijn juffen! Stukje bij beetje bleef er meer ‘hangen’ en van een gefrusteerd jongetje kwam de ontspannen, blije Jiddo weer boven. Hij huppelde nu weer, waar hij eerder met deuren gooide omdat hij zo vastliep.

Daphne stemde de counseling altijd met ons af, maakte verslagen voor ons en de school en had contact met de juffen over de aandachtsgebieden en vooruitgang. En toen kwam de dag dat counseling niet meer nodig was. Jiddo was blij en verdrietig tegelijk: blij dat het zo goed ging maar verdrietig dat Daphne niet meer hoefde te komen. Met aandacht en haar persoonlijke benadering heeft ze samen met Jiddo een basis kunnen leggen van rust en vrijheid om op te bouwen!

We zijn nu ruim een jaar verder en het gaat boven verwachting goed met Jiddo: hij heeft zelfs plus-werk met lezen en rekenen! Wie had dat durven denken een jaar geleden.

Waar een wil is, maar geen weg … blijkt Davis-counseling een uitkomst!